MNSKP: de tweeledige kant van jureren

By Rozemarijn • Amateurkunst, Columns • 14 Oct 2014

De verwondering en teleurstelling van een jurylid

banner

Afgelopen zomer mocht ik deel uitmaken van de vakjury van de Gouden Gurbe. De Gouden Gurbes, een soort Friese variant op de Oscars, worden ieder jaar door de Leeuwarder Courant uitgereikt aan de beste Iepenloftspullen. De uitreiking van de Gouden Gurbes was afgelopen zaterdag 11 oktober in Stadsschouwburg de Harmonie. Een bijzondere ervaring waarin ik de tweeledige kant van jureren heb ontdekt: verwondering en teleurstelling

Samen met actrice Hilly Harms en regisseur en theaterdocent Gooitsen Eenling mocht ik de elf deelnemende Iepenloftspullen bezoeken. Bijzonder is het om te zien hoe het mienskip-gevoel hier in de praktijk gebracht wordt, want er komt een hoop kijken bij het maken van een openluchtvoorstelling: van het parkeren tot de broodjes hamburger na afloop. Hele gemeenschappen zijn er bij betrokken om deze producties voor elkaar te krijgen.

De kwaliteit van de voorstellingen is heel verschillend. Het is eigenlijk appels met peren vergelijken. Sommige dorpen hebben al een lange traditie in het maken van openluchtspelen en beschikken over meer middelen. Daar heb je als jury een hogere verwachting van. Andere groepen deden voor het eerst mee. Dan is het heel bijzonder om te zien wat de inwoners van een dorp voor elkaar hebben gekregen.

Het spel van verwachtingen

Afgelopen zaterdag 11 oktober was de uitreiking van de Gouden Gurbes in de Stadschouwburg de Harmonie. Zodra je de zaal inloopt voel je de oplopende spanning. Als jury heb je de dankbare taak om mensen te belonen voor hun knappe prestaties, maar je krijgt ook te maken met teleurstelling. Dit heeft alles te maken met de verwachting waarmee mensen naar de uitreiking komen.

Iedereen is natuurlijk trots op de productie die ze samen hebben gemaakt. De mensen hebben er veel tijd en energie in gestoken en zijn een hechte groep geworden. Debuterende groepen hebben vaak geen verwachting bij de prijsuitreiking. Een aantal betrokkenen zijn als afgezant naar de schouwburg gekomen en vinden het al een belevenis om er een keer bij te zijn. Het is prachtig om te zien hoe verwonderd deze mensen dan zijn als ze toch een prijs blijken te winnen, of al gewaardeerd worden in de vorm van een nominatie.

Andere groepen zijn al vaker in de prijzen gevallen en komen met zijn allen naar de Harmonie. Eigenlijk verwachten ze wel weer met een gouden beeldje naar huis te gaan. Dan hoor je de teleurstelling door de zaal gaan als ze niet gewonnen blijken te hebben. Als jury kun je niet iedereen tevreden stellen, al zou je nog zo graag aan iedere groep een Gurbe geven. Maar wat is dan nog de waarde van het beeldje?

Pleidooi voor kwaliteit

Als jury probeer je zowel de deelnemers als het publiek iets mee te geven. We hebben dit jaar gekozen voor de groepen die kwaliteit leverden of de uitdaging aandurfden om niet gebaande paden te volgen. Wat ons betreft mogen groepen de lat nog wel iets hoger leggen, het publiek meer uitdagen en het lef tonen om meer het experiment aan te gaan, zonder het contact met het publiek te verliezen. Ook het publiek zou wel wat kritischer mogen worden. Beoordeel je een voorstelling op de gezellige avond die je hebt gehad of op de kwaliteit? Juist het publiek kan een signaal geven of de Iepenloftspullen voldoen aan de verwachtingen of dat we er eens met nieuwe ogen naar moeten kijken.

Dit artikel is gepubliceerd op www.mnskp.nl

IMG_56747

 

Tags: , , , ,

Comments are closed.